Η τακτική του ΣΕΚ είναι λάθος

Η τακτική του ΣΕΚ που οδηγεί σε πορείες μεταναστών όπως η σημερινή είναι εντελώς λάθος.

Το ζήτημα δεν είναι να μαζευτούν 5.000 ή παραπάνω Πακιστανοί να διαδηλώσουν κατά της Χρυσής Αυγής. Το ξέρουν οι πάντες ότι οι Πακιστανοί είναι εναντίον της Χρυσής Αυγής, όπως και το αντίστροφο. Το ζήτημα είναι να κατέβουν Έλληνες να διαδηλώσουν κατά της Χρυσής Αυγής.

Επίσης το ζήτημα δεν είναι να εμφανιστεί ένας όχλος ο οποίος να ουρλιάζει συνθήματα θρησκευτικού φανατισμού (και μάλιστα μιας θρησκείας ξένης προς αυτήν των ντόπιων). Ακόμα και αν δεν υπήρχε κανένα απολύτως παρατράγουδο (που υπήρξαν, όπως υπήρξαν και στη Νίκαια…), πιστεύει κανείς σοβαρός άνθρωπος ότι ο οποιοσδήποτε παραέξω είδε τη σημερινή πορεία, είτε δια ζώσης, είτε σε βίντεο και φωτογραφίες (ιδιαίτερα σε βίντεο…) πλησίασε προς τις θέσεις μας; Ή πλησίασε προς τις θέσεις της Χρυσής Αυγής;

Πιστεύει κανείς σοβαρός άνθρωπος, ότι αυτοί οι λίγοι σύντροφοι που ήταν απόψε στην πορεία, θα ξανακατέβουν όλοι (και ιδιαίτερα όλες…) σε μια τέτοια πορεία; Ή μήπως κάποιοι και κάποιες μετά από αυτά που είδαν και ένιωσαν δεν πρόκειται να ξανακατέβουν;

Θα μου πείτε, οι μετανάστες δεν έχουν δικαίωμα να διαδηλώνουν; Σαφώς και έχουν.

Δεν έχουν δικαίωμα να φωνάζουν ό,τι σύνθημα γουστάρουν, ακόμα και αν τα 9 στα 10 είναι για τον Αλλάχ; Σαφώς και έχουν.

Αλλά εδώ δεν τίθεται θέμα δικαιώματος, τίθεται θέμα τακτικής.

Εδώ έχουμε να κάνουμε πλέον με μια κατάσταση στα πρόθυρα πολέμου, και κάθε κίνηση που γίνεται πρέπει να γίνεται με κάποιο σκεπτικό και όχι απλά για εκτόνωση.

Αν οι σύντροφοι του ΣΕΚ είναι εγκληματικά αφελείς – όχι μόνο για τον χώρο τους που στις επόμενες εκλογές δε θα πάρει ούτε όσα κουκιά πήρε σε αυτές του Ιουνίου, αλλά και για όλη την αριστερά – τότε ας βρεθούν κάποιοι στοιχειωδώς σοβαροί άνθρωποι μέσα στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ να τους μαζέψουν.

Επίσης κάποιος θα πρέπει να εξηγήσει στην ηγεσία των μεταναστών, πολιτική και θρησκευτική, ότι τέτοιες πορείες, με τέτοιο χαρακτήρα μόνο κακή εντύπωση δίνουν. Αλλά πολύ φοβάμαι ότι και οι ηγεσίες των μεταναστών παίζουν τα δικά τους εσωτερικά παιχνίδια εξουσίας και λίγο τους ενδιαφέρει τι εντύπωση δίνουν παραέξω.

Βεβαίως θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι χρειάζεται μια επίδειξη δύναμης. Επίδειξη δύναμης όμως προς ποιόν; Προς τους Χρυσαυγίτες για να τους αποτρέψει από περαιτέρω επιθέσεις; Δε νομίζω ότι πρόκειται να φοβηθούν, και αντίθετα τέτοιες εκδηλώσεις ρίχνουν νερό στο μύλο τους.

Επίδειξη δύναμης προς το κράτος ή την κυβέρνηση; Ότι τι; Ότι αν συνεχίσουν οι ξένιες «σκούπες» και οι επιθέσεις στα τζαμιά, θα εξεγερθούν; Καταρχήν δε νομίζω ότι φοβάται το πάνοπλο κράτος μερικές χιλιάδες ή και δεκάδες χιλιάδες μεταναστών, που μάλιστα βρίσκονται στο στόχαστρο της πλειοψηφίας της ελληνικής κοινωνίας, όταν τα τελευταία χρόνια τα έχει βγάλει πέρα με εκατοντάδες χιλιάδες αν όχι εκατομμύρια, ελλήνων πολιτών, που μάλιστα είναι και ψηφοφόροι. Πέρα από αυτό όμως, άλλο που δε θέλει η κυβέρνηση, να βρει αφορμή για ακόμα περισσότερη καταστολή.

Άρα τελικά η επίδειξη δύναμης των μεταναστών γίνεται μόνο προς την ελληνική κοινωνία. Αυτήν την κοινωνία που υποτίθεται θέλουμε να κερδίσουμε οι αντιρατσιστές απέναντι στους νεοναζί.

Επίσης κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι τέτοιες διαμαρτυρίες χρειάζονται για να τονωθεί το ηθικό των μεταναστών. Να τονωθεί όμως με τι σκοπό; Να μπούνε με καλύτερο ηθικό στη σύγκρουση; Μα το ζήτημα είναι να αποφευχθεί η σύγκρουση, τουλάχιστον η σύγκρουση με συμμετοχή τους, γιατί αν αυτή συμβεί τότε κράτος και νεοναζί, με τη στήριξη της πλειοψηφίας της κοινωνίας που είναι έτσι κι αλλιώς ρατσιστική θα τους λιώσουν.

Επίσης αν είναι κάθε φορά για να ανέβει το ηθικό των μεταναστών, να γίνονται πράγματα που θα δίνουν κανα-δυο ποσοστιαίες μονάδες στη Χρυσή Αυγή, τότε να λείπει το βύσσινο…

Και τι πρέπει να γίνει;

Οι απαντήσεις δεν είναι εύκολες. Ούτε υπάρχουν μαγικές λύσεις για το μεταναστευτικό, το ρατσισμό κ.λπ. Τα υπαρκτά προβλήματα είναι η συμπύκνωση της αντίθεσης του πλούσιου βορρά ή δύσης με τον φτωχό νότο ή ανατολή, κι εμείς απλώς έχουμε την ατυχία να βρισκόμαστε γεωγραφικά στο όριο δύο κόσμων.

Είναι υποκριτής όποιος υποστηρίζει ότι μπορούν τα προβλήματα να λυθούν εδώ και επιφανειακά αν δεν λυθούν εκεί και συνολικά. Όσο ο πλούσιος βορράς εκμεταλλεύεται το φτωχό νότο, του απομυζά τον πλούτο, τους φυσικούς πόρους και την εργατική δύναμη, και τον ποτίζει φτώχεια, πολέμους και απόβλητα, τόσο ο φτωχός νότος, θα εξάγει την εξαθλίωσή του προς τον πλούσιο βορρά, διαμέσου των μεταναστευτικών ρευμάτων.

Παρόλα αυτά, ένα ζήτημα είναι να έχουμε επίγνωση ότι το πρόβλημα δεν πρόκειται να λυθεί πλήρως αν δεν ανατραπεί αυτό το σύστημα, (δηλαδή στο απώτερο μέλλον και σε παγκόσμιο επίπεδο) και άλλο ζήτημα είναι να μην κάνουμε ό,τι είναι ανθρωπίνως δυνατό για να αντιμετωπίσουμε κάποιες καταστάσεις στο εδώ και στο τώρα. Πόσο μάλλον να κάνουμε τραγικά λάθη…

Καταρχήν η γνώμη μου είναι ότι το πρόβλημα του ρατσισμού δε αντιμετωπίζεται με πορείες – όσο κι αν κατεβαίνω σε αυτές – αλλά με δουλειά στις γειτονιές, αυτοοργάνωση, δίκτυα αλληλεγγύης κ.λπ.

Ακόμα όμως και αν γίνονται πορείες, αυτό που χρειάζεται είναι στις αντιρατσιστικές πορείες να κατέβουν οι Έλληνες. Και για να γίνει αυτό χρειάζεται καταρχήν συνεννόηση ΟΛΩΝ των χώρων και όχι τα τραγελαφικά καλέσματα του ΣΕΚ, συγνώμη της ΚΕΕΡΦΑ ήθελα να πω…

Επίσης οι πορείες αυτές θα πρέπει να γίνονται με περιφρούρηση, για να αντιμετωπίσουν τυχόν επίθεση από φασίστες ή από την αστυνομία.

Και βέβαια η περιφρούρηση θα πρέπει να είναι και σοβαρή ώστε να αποφεύγονται τα «άκυρα πεσίματα».

Από εκεί και πέρα, επειδή τα πράγματα έχουν φτάσει σε οριακό σημείο, το όποιο αντιρατσιστικό κίνημα θα πρέπει

–          αφενός να δώσει όλες του τις δυνάμεις εναντίον της Ε.Ε. και των συνθηκών της, τύπου Δουβλίνου ΙΙ κ.λπ. Αν δεν ματώσουμε στην κυριολεξία, αν δεν κάνουμε γης μαδιάμ τα γραφεία της Ε.Ε. και τις πρεσβείες τους, δεν πρόκειται να καταφέρουμε τίποτα.

–          και αφετέρου πρέπει να οργανωθεί «στρατιωτικά» και να μεταφέρει τον πόλεμο από το επίπεδο νεοναζί εναντίων μεταναστών, σε επίπεδο αντιρατσιστών εναντίον νεοναζί ή και κράτους. Ο πόλεμος είναι αναπόφευκτος: ή θα τον μετατρέψουμε σε εμφύλιο ή θα πάρει χαρακτηριστικά εθνικά και τότε είναι από χέρι κερδισμένος από τους νεοναζί. Ή θα βγούμε εμείς να χτυπηθούμε με τους νεοναζί, ή θα σκοτωθούν με τους μετανάστες, και θα έχουν την υποστήριξη σχεδόν όλης της κοινωνίας.

Επίσης σε ότι αφορά την αυτοοργάνωση των μεταναστών: θεωρώ την αυτοοργάνωση αναγκαία, και σε επίπεδο άμυνας, ιδιαίτερα για την αυτοπροστασία των ίδιων στις γειτονιές τους, στα σπίτια τους, στα τζαμιά τους, στα μαγαζιά τους, στις δουλειές τους. Κανείς δεν πρόκειται να πει τίποτα, ή έστω δεν πρόκειται να γίνουν πολλά, αν αφήσουν στον τόπο έναν Χρυσαυγίτη που τους επιτέθηκε μέσα στο σπίτι τους ή στο τζαμί τους.

Όμως μια αυτοοργάνωση που καταλήγει σε διαμαρτυρίες που δίνουν την εντύπωση στους παραέξω ότι η πρωτεύουσα της χώρας έχει καταληφθεί από φανατικούς ισλαμιστές, και μάλιστα βίαιους, θεωρώ πως είναι άκρως αντιπαραγωγική.

Ή θα αλλάξουμε όλοι – αντιρατσιστές και μετανάστες – άμεσα τις τακτικές μας, ή  η ήττα θα έρθει αγκαζέ με τη φρίκη…

Advertisements

Σατιρικό βίντεο: Πέρες – Τσίπρας – Δούρου Be my friend…

Στις 6 Αυγούστου 2012. Ο Αλέξης Τσίπρας συναντήθηκε με τον Σιμόν Πέρες, στην πρώτη επίσημη συνάντηση προέδρου του Ισραήλ με ηγέτη της αριστέρας. Καμία επίσημη ανακοίνωση δε βγήκε από το Γραφείο Τύπου.
Η Ρένα Δούρου σε άρθρο της στην Αυγή, έγραψε για τον Πέρες:
«Το γεγονός ότι τούτη την περίοδο πρόεδρος του Ισραήλ είναι ένας από τους τελευταίους ιστορικούς ηγέτες της χώρας, ο άνθρωπος του οποίου η προσωπική ιστορία αποτελεί την ενσάρκωση των περιπετειών του εβραϊκού λαού στη διάρκεια του 20ού αιώνα (γεννήθηκε το 1923 στη Λευκορωσία και μετανάστευσε στις αρχές της δεκαετίας του 1930 στην, υπό βρετανική Εντολή, Παλαιστίνη), προσέδωσε στην επίσκεψη μια ιδιαίτερη υπέρ-αξία. Όλα δείχνουν ότι ο άνθρωπος που διατέλεσε υπουργός σε κρίσιμα πόστα, που σήκωσε, στις αρχές της δεκαετίας του 1990 το βάρος των διαπραγματεύσεων με τον Γιάσερ Αραφάτ και που συνέβαλε στο να μπουν οι σχέσεις Ισραήλ και Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (ΟΑΠ), στη βάση της αμοιβαίας αναγνώρισης, ανοίγοντας έτσι νέους ορίζοντες, δεν κοιτάζει πίσω. Ο 89χρονος Πέρες, που σε λίγες μέρες θα γιορτάσει τα γενέθλιά του, δεν αναμασά το παρελθόν αλλά φροντίζει να τονίζει στις παρεμβάσεις του ότι το μέλλον ανήκει στις νέες γενιές, επιμένοντας στην ανάγκη του εκσυγχρονισμού της εκπαίδευσης, ανταλλαγής τεχνογνωσίας, ανάπτυξης των νέων τεχνολογιών, που μπορούν να συμβάλλουν στη μεγιστοποίηση, για παράδειγμα, της γεωργικής εκμετάλλευσης.
Ωστόσο σήμερα, στη δύση του πολιτικού του βίου, ο Σιμόν Πέρες, που για χρόνια εξέφραζε την αριστερή εκδοχή της ισραηλινής πολιτικής σκηνής, αποτελεί πλέον μια… «παραφωνία», με την έννοια ότι τη στιγμή που το γειτονικό περιβάλλον του Ισραήλ αλλάζει καταλυτικά και με ραγδαίους ρυθμούς, η ίδια η χώρα συντηρητικοποιείται σε όλα τα επίπεδα: πολιτικό, κοινωνικό και κυριότερα, ηθικό.»

ΠΑΡΑΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ τα περί 68% φτώχειας στην Ελλάδα

Εδώ και κάποιες ώρες (ξανα)κυκλοφορεί στο διαδίκτυο η «είδηση» ότι το 68% των Ελλήνων «ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας» !!!

Δυστυχώς κάποιος είχε και την έμπνευση να την βάλει ακόμα και στο athens.indymedia.org

Καταρχήν η «είδηση» αυτή δεν είναι νέα. Είχε ξανακυκλοφορήσει στις 27 και 28 Ιουνίου 2012.

Για παράδειγμα δείτε:

http://thebest.gr/news/index/viewStory/133369

ΤΙΤΛΟΣ: «Το 68% των Ελλήνων ζουν πλέον κάτω από το όριο της φτώχειας! – Φεύγουν οι νέοι – Υψηλής μόρφωσης οι άστεγοι – 400 χιλιάδες περισσότεροι άνεργοι σε ένα χρόνο»

ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: «Κάτω από το όριο της φτώχειας (εισόδημα κάτω από 60% του μέσου εθνικού εισοδήματος) ζει πλέον το 68% του πληθυσμού στη χώρα ενώ διαθέτει το 40% του εισοδήματος του για ενοίκιο ή για την αποπληρωμή στεγαστικού δανείου.»

ή εδώ:

http://www.iefimerida.gr/news/57384/%CF%84%CE%BF-68-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AE%CE%BD%CF%89%CE%BD-%CE%B6%CE%B5%CE%B9-%CE%BA%CE%AC%CF%84%CF%89-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%BF-%CF%8C%CF%81%CE%B9%CE%BF-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%86%CF%84%CF%8E%CF%87%CE%B5%CE%B9%CE%B1%CF%82-%E2%80%93-400000-%CE%BD%CE%AD%CE%BF%CE%B9-%CE%AC%CE%BD%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%BF%CE%B9-%CF%84%CE%BF-2012

ΤΙΤΛΟΣ: «Το 68% των Ελλήνων ζει κάτω από το όριο της φτώχειας – 400.000 νέοι άνεργοι το 2012»

ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: «Σύμφωνα με τη μελέτη, το 68% των Ελλήνων ζει κάτω από το όριο της φτώχειας και διαθέτει πάνω από το 40% του εισοδήματός του για το ενοίκιο ή την αποπληρωμή στεγαστικού δανείου.»

Κάποια άλλα μέσα ανέφεραν το ίδιο νούμερο χωρίς να το τονίζουν στον τίτλο:

Έκθεση-σοκ της Κομισιόν: Η Ελλάδα σε ανθρωπιστική κρίση

ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: «Η Επιτροπή σημειώνει επίσης ότι το 68% του πληθυσμού στην Ελλάδα ζει κάτω από το όριο της φτώχειας (σ.σ. δηλαδή με εισόδημα κάτω από το 60% του μέσου εθνικού εισοδήματος) και διαθέτει πάνω από το 40% του εισοδήματός του για το ενοίκιο ή την αποπληρωμή στεγαστικού δανείου.»

http://www.protothema.gr/economy/article/?aid=207089

ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: «Η Επιτροπή επισημαίνει ότι η Ελλάδα συγκαταλέγεται στην ομάδα των χωρών στις οποίες αναμένεται επιδείνωση της απασχόλησης το δεύτερο εξάμηνο του 2012 στον τομέα υπηρεσιών και κατασκευών και σημειώνει επίσης ότι το 68% του πληθυσμού στην Ελλάδα ζει κάτω από το όριο της φτώχειας (σ.σ. δηλαδή με εισόδημα κάτω από το 60% του μέσου εθνικού εισοδήματος) και διαθέτει πάνω από το 40% του εισοδήματός του για το ενοίκιο ή την αποπληρωμή στεγαστικού δανείου.»

Ας δούμε τώρα τι πραγματικά λέει η έκθεση την οποία μπορείτε να κατεβάσετε από εδώ:

http://ec.europa.eu/social/BlobServlet?docId=7830&langId=en

Το συγκεκριμένο σημείο θα το βρείτε στη σελίδα 46.

«68% of the Greece’s population living below the ‘at-risk-of-poverty’ rate (i.e. having an income below 60% of the national median) were spending over 40% of their income on rent or mortgage payments.»

Τι σημαίνει αυτό;

1) Δε μιλά για όρια της φτώχιας αλλά για το δείκτη κινδύνου της φτώχιας, τον επίσημο ορισμό του οποίου μπορείτε να δείτε εδώ:

http://epp.eurostat.ec.europa.eu/statistics_explained/index.php/Glossary:At-risk-of-poverty_rate

2) Το σημαντικότερο όμως είναι πως αυτό που λέει η πρόταση δεν είναι ότι «68% του πληθυσμού της Ελλάδας ζει κάτω από το δείκτη κινδύνου φτώχιας» αλλά ότι «το 68% εκείνων των Ελλήνων που ζουν κάτω από το δείκτη της, δίνουν πάνω από το 40% του εισοδήματός τους σε νοίκια ή υποθήκες».

Χαμένοι στη μετάφραση;

Ή απλά στην εποχή των blogs η σωστή είδηση είναι η σοκαριστική είδηση; (και ας μην έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα).

Προς το παρόν η eurostat δε φαίνεται να έχει πρόσφατα στοιχεία.

Υπάρχουν στοιχεία που για το 2010 έδιναν την Ελλάδα στο 27,7% τον κόσμο που βρισκόταν σε «κίνδυνο φτώχιας ή κοινωνικού αποκλεισμού».

http://epp.eurostat.ec.europa.eu/tgm/refreshTableAction.do;jsessionid=9ea7d07d30eed0f9f59bb4ae416e8566b990e05c7ffb.e34OaN8PchaTby0Lc3aNchuMbN0Re0?tab=table&plugin=1&pcode=t2020_50&language=en

Όμως ο επίσημος ορισμός αυτού του στατιστικού στοιχείου είναι:

This indicator corresponds to the sum of persons who are: at risk of poverty or severely materially deprived or living in households with very low work intensity. Persons are only counted once even if they are present in several sub-indicators. At risk-of-poverty are persons with an equivalised disposable income below the risk-of-poverty threshold, which is set at 60 % of the national median equivalised disposable income (after social transfers). Material deprivation covers indicators relating to economic strain and durables. Severely materially deprived persons have living conditions severely constrained by a lack of resources, they experience at least 4 out of 9 following deprivations items: cannot afford i) to pay rent or utility bills, ii) keep home adequately warm, iii) face unexpected expenses, iv) eat meat, fish or a protein equivalent every second day, v) a week holiday away from home, vi) a car, vii) a washing machine, viii) a colour TV, or ix) a telephone. People living in households with very low work intensity are those aged 0-59 living in households where the adults (aged 18-59) work less than 20% of their total work potential during the past year.

Πρόκειται για το άθροισμα κάποιων κατηγοριών, μία από τις οποίες είναι εκείνοι κάτω από το δείκτη κινδύνου φτώχιας. Άρα το ποσοστό του πλήθυσμού που βρίσκεται κάτω από τον δείκτη αυτόν πρέπει να είναι χαμηλότερο.

Αντίστοιχα εξηγεί και η προαναφερθείσα έκθεση, στο κεφάλαιο για τη Γερμανία (σελ. 85):

The «at risk of poverty or social exclusion rate» for unemployed people aged above 18 increased to 85% in 2010 (from a level of 62.2% in 2005). This rate is also substantially higher for non-EU nationals compared to German nationals (41.8% compared to 19% in 2010). Between 2005 and 2010, the at-risk-of-poverty rate (a component of the «at risk of poverty or social exclusion rate») increased for the unemployed from 40.6% to 70.3%.

Άρα όπως και στην περίπτωση των ανέργων της Γερμανίας, έτσι και στην περίπτωση του συνολικού πληθυσμού της Ελλάδας, για το 2010, προφανώς το (επίσημο – άλλο αν τα «μαγειρεύουν») ποσοστό του πληθυσμού κάτω από το δείκτη κινδύνου φτώχιας, πρέπει να ήταν σαφώς κάτω από το 27,7% του επίσημου ποσοστού σε κίνδυνο φτώχιας και κοινωνικού αποκλεισμού .

Όσα μέτρα κι αν πάρθηκαν μέσα σε ενάμιση χρόνο, αποκλείεται το (επίσημο) ποσοστό να μεταπήδησε από το «κάτω-από-27,7%» στο… 68% που λένε τα blogs.

Γιατί τότε δε θα είχαμε τρικομματική κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, ούτε κάν κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, έστω και αυτοδύναμη. Θα είχαμε επανάσταση κι εμφύλιο…