Γιατί δεν μπορώ να διαδηλώσω μαζί με τον Λεωνίδα Αντωνόπουλο…

«Μισθούς – συντάξεις τα κάνατε κουρέλι,,

άντε και γαμήσου σύντροφε Κουβέλη»

σύνθημα σε διαδηλώσεις

Έπεσε στην αντίληψή μου κείμενο του, κατά τα άλλα συμπαθέστατου από μουσική άποψη, Λεωνίδα Αντωνόπουλου με τίτλο «Δεν μπορώ να διαδηλώνω μαζί με…», μετά τις κινητοποιήσεις για την επίσκεψη Μέρκελ.

Γράψει μεταξύ άλλων:

«Δεν μπορώ να βαδίζω πλάι-πλάι με ανθρώπους που φωνάζουν συνθήματα, όπως «Η χούντα δεν τελείωσε το ‘73» το οποίο είναι πέρα για πέρα ανιστόρητο –και στην κυριολεξία του ακόμα-, αφού η στρατιωτική χούντα στην Ελλάδα έπεσε το ’74. Γιατί ξέρουμε καλά όλοι πως αν είχαμε χούντα κανένας από όσους σήμερα διαδηλώνουν ή φωνάζουν συνθήματα δεν θα μπορούσε να το σκεφτεί καν.»

Αντί της εξυπνάδας για το «ανιστόρητο» του συνθήματος «η χούντα δεν τελείωσε το ‘73» (οκ, όλοι το έχουμε σκεφτεί, δεν είναι ο κ. Αντωνόπουλος που το παρατήρησε πρώτος), και το οποίο θα μπορούσε να δικαιολογηθεί «ποιητική αδεία» (you know «ποιητική αδεία» mr. Antonopoulos?) καλό θα ήταν να προσέχει τα δικά του ανιστόρητα σχόλια. Το «αν είχαμε χούντα κανένας από όσους σήμερα διαδηλώνουν ή φωνάζουν συνθήματα δεν θα μπορούσε να το σκεφτεί καν» είναι πολύ πιο ανιστόρητο, αφού προφανώς, κατά τον ιστοριοδίφη κ. Αντωνόπουλο, διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες, ακόμα και μαζικότατες όπως της Νομικής ή του Πολυτεχνείου, είτε δεν συνέβησαν ποτέ, είτε δε συνέβησαν σε καιρό χούντας… Άλλωστε σε όλον τον κόσμο και διαχρονικά έχουμε παραδείγματα λαϊκών κινητοποιήσεων και διαδηλώσεων κατά τη διάρκεια δικτατοριών (που προφανώς καταστέλλονται άγρια).

Πέρα όμως από αυτό το τυπικό, η ουσία έγκειται στο ερώτημα αν έχει καμία διαφορά η αντιμετώπιση των διαδηλώσεων σε περιόδους χούντας, από την αντιμετώπιση των διαδηλώσεων σήμερα. Η «Ελληνική Δημοκρατία» εν έτει 2012, η οποία δεν είναι χούντα, απαγόρευσε τις διαδηλώσεις σε μεγάλο μέρος της πόλης, «προσήγαγε» προληπτικά εκατοντάδες άτομα, ανάμεσά τους και ανήλικους, ανάμεσά τους και μέλη πολιτικών οργανώσεων και μάλιστα δις (όπως τα μέλη του Δικτύου), με αφορμή ότι είχαν επάνω τους μάσκες ή ακόμα και ιατρικά σκευάσματα (!) για να προστατευτούν από τα χημικά ή με αφορμή ότι είχαν σημαίες, πανό, ντουντούκες ή επειδή δεν άρεσε η φάτσα τους στους αστυνομικούς ή τελικά και χωρίς καμία αφορμή ή δικαιολογία. Κατόπιν διέλυσε τις συγκεντρώσεις, έπνιξε πάλι τον κόσμο στα απαγορευμένα σε καιρό πολέμου αλλά επιτρεπόμενα σε καιρό ειρήνης χημικά, ξυλοκόπησε διαδηλωτές.

Κάνοντας ακόμα και τον Τέρενς Κουίκ να παρέμβει για να σταματήσει την αστυνομική βία, να δεχθεί χημικά στο πρόσωπο και να καταγγείλει τη συμπεριφορά της αστυνομίας!

Χρησιμοποίησε συλληφθέντες ως ανθρώπινη ασπίδα, και διαπόμπευσε και πάλι συλληφθέντες παρουσιάζοντας τις φωτογραφίες τους στο διαδίκτυο χωρίς να έχουν καταδικασθεί, καταργώντας κάθε έννοια τεκμηρίου αθωότητας.

Όλα αυτά δεν τα είδε, δεν τα άκουσε, ο κ. Αντωνόπουλος;

Λέει παρακάτω:
«Δεν μπορώ να διαδηλώνω μαζί με ανθρώπους που φορούν καρναβαλίστικες στολές των SS ή καίνε ναζιστικές σημαίες για να διαδηλώσουν ενάντια στη Καγκελάριο της χώρας που γνωρίζει καλά τι θα πει ναζισμός και που εκεί οι νεοναζί είναι εκτός νόμου. Ενώ εδώ, στη χώρα που διαδηλώνει, οι νεοναζί είναι στο Κοινοβούλιο και οι δημοσκοπήσεις τούς φέρνουν τρίτο κόμμα. Εκτός αν οι δικοί μας διαμαρτύρονταν κατά της Χ.Α. και δεν το κατάλαβα…»

Δεν θα μπω στην ανάλυση του κατά πόσο οι πολιτικές της Μέρκελ προσομοιάζουν σε πολιτικές των ναζί (σε οικονομικό, και όχι μόνο, επίπεδο), ούτε θα σταθώ ιδιαίτερα στο ότι η Μέρκελ, όπως και όλοι οι προκάτοχοί της, αρνείται πεισματικά να καταβάλει τις αποζημιώσεις για τα εγκλήματα των ναζί  – την ίδια ώρα όμως που απαιτεί από τον ελληνικό λαό να αποπληρώσει χρέη που δεν τα δημιούργησε ο ίδιος, αλλά κάποιοι συγκεκριμένοι πολιτικοί, μεταξύ των οποίον Έλληνες «σύντροφοι» της Μέρκελ σε αγαστή συνεργασία με γερμανικά συμφέροντα, τύπου Siemens, τα οποία εκείνη υπηρετεί. Δε θα σταθώ καν στο ότι οι πολιτικές (και) της Μέρκελ ευθύνονται για την άνοδο του ναζισμού στην Ελλάδα, και ότι με μια άλλη πολιτική από μέρους της Γερμανίας δε θα είχαμε τη Χρυσή Αυγή να καλπάζει στην Ελλάδα.

Θα σταθώ όμως στο εξής: αυτό που αδυνατεί να κατανοήσει ο κ. Αντωνόπουλος είναι ότι είναι πολύ καλύτερο να καίνε κάποιοι ναζιστικές σημαίες αντί για γερμανικές (δηλαδή είναι πολύ καλύτερος ο αντι-ναζιστικός συμβολισμός από έναν στείρο εθνικιστικό). Ιδιαίτερα σε τέτοιες εποχές. Και προφανώς αυτοί που καίνε ναζιστικές σημαίες σε τέτοιες συγκεντρώσεις (και δεν είναι η πρώτη φορά), με τη δράση τους αυτή παρεμβαίνουν στο πλήθος με σαφές αντιναζιστικό περιεχόμενο, το οποίο αποκλείει αυτομάτως τους όποιους παρεισφρήσαντες ναζιστές και ξυπνάει αντι-ναζιστικά αντανακλαστικά του κόσμου, κάτι που το έχουμε πολύ ανάγκη.

Για την ιστορία βέβαια, αυτά που λέει ο κ. Αντωνόπουλος ότι «εκεί οι νεοναζί είναι εκτός νόμου», δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα, αφού το νέο-ναζιστικό κόμμα NPD-Die Volksunion, είναι νόμιμο και συμμετέχει στις εκλογές, ενώ έχει εκλέξει αντιπροσώπους σε τοπικά κοινοβούλια γερμανικών ομόσπονδων κρατιδίων.

Και κάτι ακόμα: μήπως διέφυγε στον κ. Αντωνόπουλο ότι εκτός από ναζιστικά κόμματα, στη Γερμανία, ακόμα και σήμερα επί Μέρκελ, ισχύει τυπικά η, από το 1956, απαγόρευση του κομμουνιστικού κόμματος KPD;

Πάμε παρακάτω:

«Δεν μπορώ να διαδηλώνω μαζί με ανθρώπους που στο όνομα της Αριστεράς που θέλει μάλιστα να κυβερνήσει μόνη της, βγάζουν το πιο άγριο μίσος, με συνθήματα γηπεδικά ενάντια στους πρώην συντρόφους τους και μάλιστα σε προσωπικό επίπεδο, όπως κάνουν συστηματικά αρκετοί διαδηλωτές του Σύριζα εναντίον του Φώτη Κουβέλη και βουλευτών της ΔΗΜΑΡ. Αποδεικνύοντας ότι ούτε είχαν ούτε και έχουν σχέση με αυτό που ονομάστηκε ιστορικά στην Ελλάδα «ανανεωτική αριστερά», αλλά δεν έχουν σχέση και με οποιαδήποτε έννοια πολιτικού πολιτισμού.»

Όταν κάποιος «στο όνομα της Αριστεράς», έχει εξαπατήσει προεκλογικά τον κόσμο, έρχεται να συνεχίσει την καταλήστευσή του, να συνεχίσει την φυσική εξόντωσή του (οικονομικά και κατασταλτικά), τότε το λιγότερο που έχει να εισπράξει είναι γηπεδικά συνθήματα.

Ας πούμε επιτέλους τα πράγματα με το όνομά τους.

Ο Κουβέλης και η ΔΗΜ.ΑΡ είναι πολιτικά και ενδεχομένως και ποινικά συν-υπεύθυνοι, μεταξύ άλλων, για

–          απάτη (τουλάχιστον εις βάρος μερίδας των ψηφοφόρων τους)

–          ληστεία (εις βάρος της πλειονότητας του πληθυσμού)

–          βασανιστήρια (συλληφθέντων)

–          ανθρωποκτονία (όσων αυτοκτονούν από την απελπισία, όσων πεθαίνουν από την πτώση του προσδόκιμου ζωής, όσων δολοφονούνται από τα τάγματα εφόδου των νεοναζί που λειτουργούν σε αγαστή συνεργασία με τον κρατικό μηχανισμό τον οποίο συν-διοικεί ο κ. Κουβέλης και η συμμορία του).

Τα παραπάνω εγκλήματα δε, διαπράττονται κατά συρροή.

Αυτοί, οι εγκληματίες του λήσταρχου Κουβέλη, είναι που δεν έχουν σχέση ούτε με ανανεωτική, ούτε με αριστερά, ούτε με «δημοκρατική» ούτε με τίποτα. Τα θύματα των εγκλημάτων τους, εγκλήματα που, (εκτός της απάτης που διαπράχθηκε προεκλογικά), διαπράττονται μετεκλογικά με τη δύναμη των όπλων των πραιτόρων των Δένδια- Κουβέλη, θα δικαιολογούνταν να αντιδράσουν με πολύ πιο έντονο τρόπο από το να φωνάξουν γηπεδικά συνθήματα. (Άλλωστε βουλευτής της ΔΗΜΑΡ, δεν είπε ότι ο κόσμος πλέον δε θα πάρει τις πέτρες αλλά τα καλάσνικωφ;)

Όσο δε για το «προσωπικό επίπεδο»…

Όταν μου κλέβουν το μισό εισόδημα, ή και ολόκληρο πετώντας με στην ανεργία, και μάλιστα χωρίς επίδομα, όταν μου παίρνουν το σπίτι, όταν μου απαγορεύουν να διαδηλώσω, όταν με δέρνουν και με πνίγουν στα χημικά, όταν μου κόβουν τα φάρμακα και πεθαίνω, μου λέει ο κ. Αντωνόπουλος να μην το παίρνω… προσωπικά;;; Και να μη βρίζω προσωπικά τον λήσταρχο Κουβέλη και τη συμμορία του;;; Οι οποίοι ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ από τους φόρους και τα χαράτσια που μου αρπάζουν, για να με εξοντώνουν; Δηλαδή δεν έχουν καν την τσίπα να παραιτηθούν από τους μισθούς τους και τις κομματικές επιδοτήσεις τους, και να μας εξοντώσουν εθελοντικά – αφού αυτό αποδείχτηκε το βίτσιο τους – , αλλά απαιτούν να μας εξοντώνουν επ’ αμοιβή με τα ίδια μας τα λεφτά.

Σε ότι αφορά το μίσος των αριστερών προς τους πρώην συντρόφους τους της ΔΗΜΑΡ, προσποιείται ο κ. Αντωνόπουλος ότι δεν καταλαβαίνει, πως πέραν όλων αυτών των εγκλημάτων που διαπράττουν, τα υποκείμενα αυτά, στη συνείδηση του αριστερού κόσμου έχουν ακόμα μεγαλύτερη ευθύνη σε σχέση με τους άλλους κυβερνητικούς εταίρους-εγκληματίες. Αφενός γιατί πρόκειται για ΠΡΟΔΟΤΕΣ, για ΓΕΝΙΤΣΑΡΟΥΣ, που διασπάστηκαν από την –έστω ρεφορμιστική – αριστερά και πέρασαν στο αντίπαλο στρατόπεδο της πιο ακραίας, εγκληματικής, γενοκτονικής θα έλεγα, νεοφιλελεύθερης δεξιάς, και αφετέρου, γιατί έχουν ακόμα το θράσος, να θέλουν να χρησιμοποιούν όρους όπως «αριστερά». Και μάλιστα «δημοκρατική» την ίδια ώρα που αφενός στρέφονται ενάντια στη βούληση της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού και αφετέρου καταλύουν ακόμα και πτυχές της αστικής δημοκρατίας και της νομοθεσίας της. Έχοντας βάλει μάλιστα δικό τους Υπουργό Δικαιοσύνης. Ξεφτιλίζοντάς έτσι έννοιες όπως «αριστερά» και «δημοκρατία» και αποπροσανατολίζοντας ακόμα περισσότερο τον κόσμο, ώστε να μην καταλαβαίνει τι είναι δεξιά και τι αριστερά – στέλνοντάς τον κατευθείαν στις ανοιχτές αγκαλιές των ναζί.

Σε ότι αφορά τους φαλλούς του Χαϊκάλη, προφανώς και πρόκειται για χυδαία, σεξιστική συμπεριφορά που χαρακτηρίζει τον ίδιο τον «ηθο»ποιό και ως ένα βαθμό και το κόμμα του. (Θα μπορούσε βέβαια να επικαλεστεί διάφορα περί αριστοφανικής σάτιρας κ.λπ.). Βέβαια, επειδή ο κ. Αντωνόπουλος μας προέκυψε ακριβολόγος (βλ. η χούντα δεν τελείωσε το ’73), θα του θυμίσω ότι αφενός οι Ανεξάρτητοι Έλληνες δεν είχαν καμία πρόθεση να διαδηλώσουν με τον υπόλοιπο κόσμο, αλλά η κυβέρνηση της ΔΗΜΑΡ τους απαγόρευσε την συγκέντρωση στη γερμανική πρεσβεία, και αφετέρου, δεν κάλεσαν στη συγκέντρωση που καλούσαν τα συνδικάτα στο Σύνταγμα, αλλά αντίθετα διαδήλωσαν ξεχωριστά, στις στήλες του Ολυμπίου Διός, στις 5 το απόγευμα. Αν οι πραίτορες του Κουβέλη που δέρνουν και ψεκάζουν με «αριστερό» και «δημοκρατικό» τρόπο, δεν καταδίωκαν τον κόσμο προς τα εκεί, δεν θα υπήρχε καμιά ανάμιξη με τους οπαδούς του Καμμένου.

Οπότε ο κ. Αντωνόπουλος δεν μπορεί να προβάλλει τους «συγκαμμένους» ως δικαιολογία για να μην κατέβει στη διαδήλωση των δεκάδων χιλιάδων.

Τέλος, όταν πέρασαν δίπλα μου παρελαύνοντες οι στρατόκαυλοι έφεδροι, εγώ άκουσα ότι φώναζαν «μαζί, μαζί να φύγουν οι ναζί» και όχι «οι χαζοί» που λέει ο κ. Αντωνόπουλος που δεν ήταν εκεί. Μπορεί όμως και να παράκουσα… Είτε επειδή έτσι έχουμε συνηθίσει το σύνθημα, είτε επειδή καμιά φορά ο άνθρωπος ακούει αυτό που θέλει να ακούσει. Σε κάθε περίπτωση όμως εγώ ήμουν εκεί να ΜΗΝ τους χειροκροτήσω. Να είμαι στους πολλούς που τους γύρισαν την πλάτη, απέναντι στους επίσης πολλούς που τους επευφημούσαν.

Όλα τα παραπάνω φληναφήματα του κατά τα άλλα συμπαθέστατου ραδιοφωνικού παραγωγού, θα μπορούσα να τα χρησιμοποιήσω κι εγώ ως δικαιολογία για να μη διαδηλώσω ποτέ με τον κ. Αντωνόπουλο. Όμως δεν είμαι της ίδιας λογικής. Είμαι της λογικής ότι όταν τα αιτήματα είναι στοιχειωδώς σωστά, κατεβαίνεις σε μια κινητοποίηση όποιος και αν την καλεί – εκτός αν είναι φασίστας. Είμαι της λογικής ότι όταν μεγάλα τμήματα του πληθυσμού κατεβαίνουν σε δίκαιες κινητοποιήσεις, πρέπει να είσαι δίπλα τους ακόμα και αν δεν σε αρέσει η αισθητική των κινητοποιήσεών τους. Είμαι της λογικής ότι πλάι-πλάι στο δρόμο, χτίζεις σχέσεις με τον συνάνθρωπο και μπορείς να τον επηρεάσεις θετικά, και όχι κρίνοντας αφ’ υψηλού, από την ασφάλεια της πολυθρόνας ή του στούντιο… Την ώρα που αυτός τρώει ξύλο και χημικά… Είμαι της λογικής ότι όταν οι ναζί στήνουν κίνημα και έρχονται σε επαφή με τις αγανακτισμένες μάζες, δεν κάθεσαι σπίτι σου από αηδία, αλλά παλεύεις στο δρόμο να πάρεις με το μέρος σου τον κόσμο και να μην τους τον χαρίσεις.

Για όλους αυτούς και πολλούς άλλους λόγους θα δεχόμουν να διαδηλώσω με τον κ. Αντωνόπουλο, παρά τα όσα έγραψε.

Όμως το ομολογώ: δεν μπορώ να διαδηλώσω με τον Λεωνίδα Αντωνόπουλο.

Γιατί;

Μα γιατί, απλά, ο ίδιος δεν θέλει να διαδηλώσει, όχι μόνο μαζί μου, αλλά γενικά.

Δε θέλει να διαδηλώσει, γιατί, από γραφόμενά του φαίνεται ότι είναι ΣΝΟΜΠ και δε θέλει να διαδηλώσει με την «πλέμπα».

Δε θέλει να διαδηλώσει, γιατί είναι ΔΕΙΛΟΣ και, παρόλο που το γεγονός ότι είναι επώνυμος του διασφαλίζει ότι δεν κινδυνεύει ιδιαίτερα να συλληφθεί και να βασανιστεί στα κολαστήρια του ΕΑΤ-ΕΣΑ, συγνώμη, της ΓΑΔΑ, παρά μόνο να εισπνεύσει χημικά, ψάχνει δικαιολογίες για να μην κατέβει σε διαδηλώσεις.

Δε θέλει να διαδηλώσει, γιατί είναι ΒΟΛΕΜΕΝΟΣ, η κρίση, τα μνημόνια και τα μέτρα, δεν τον έχουν πλήξει ιδιαίτερα, (το πολύ-πολύ να περιορίσει τα ταξίδια του) γιατί αν τον είχαν πλήξει σοβαρά, αν είχε νιώσει τις πολιτικές της «ανανεωτικής αριστεράς» στο πετσί του, θα ήταν τόση η αγανάκτησή του που θα κατέβαινε στους δρόμους να την εκφράσει, χωρίς να πολυσκοτίζεται για την αισθητική των γύρω του και τον πολιτικό πολιτισμό τους.

Κυρίως, όμως, δε θέλει να διαδηλώσει, γιατί απέδειξε ότι είναι ΤΣΙΡΑΚΙ του συστήματος που τον έχει βολέψει. Γιατί και άλλοι μπορεί να μην κατεβαίνουν σε διαδηλώσεις για τους ίδιους λόγους, όπως λέει, (και πράγματι υπάρχουν π.χ. από τον αναρχικό χώρο) αλλά αυτοί δεν έχουν τη δυνατότητα του δημόσιου λόγου και ακόμα και αν την είχαν δεν θα την εκμεταλλεύονταν ώστε την επομένη, αντί να στηλιτεύσουν τα εγκλήματα της κυβέρνησης, να διαμαρτύρονται για την προσωπική κριτική στον Κουβέλη…

Αν αυτός είναι ο πολιτικός πολιτισμός που πρεσβεύει ο πολιτισμένος κ. Αντωνόπουλος, ευχαριστώ δε θα πάρω.

«Ξύλο, βασανιστήρια, δεν άκουσα, δεν είδα»

άντε …εκπολιτίσου, κ.  Λεωνίδα…

Advertisements

Περιμένοντας τους νεκρούς…

Είναι καιρός, αρκετοί μήνες, που θέλω να γράψω αυτό το κείμενο. Όταν τον Αύγουστο δολοφονήθηκε ο μετανάστης, και ακόμα και ο Δένδιας έκανε νύξεις για περιστατικό ρατσιστικού εγκλήματος, σκέφτηκα ότι είχα αργήσει, ότι είχαμε ήδη τον πρώτο νεκρό, ότι το κείμενο δεν έχει νόημα. Όμως τώρα σκέφτομαι ότι έχει νόημα γιατί όχι μόνο η ελληνική κοινωνία, αλλά ούτε και οι χώροι της αριστεράς ή της αναρχίας, δεν φαίνεται να αντιλήφθηκαν ότι επρόκειτο για το πρώτο θύμα ενός πολέμου, και κυρίως ότι τα θύματα στο εξής δε θα είναι μόνο μετανάστες.

Είναι αλήθεια ότι εδώ και δεκαετίες εικάζεται ότι μέλη της Χρυσής Αυγής έχουν κατά καιρούς σκοτώσει μετανάστες – Αλβανούς τη δεκαετία του ’90, τότε που τους θεωρούσαν τους απόλυτους εχθρούς και όχι φυλετικά συγγενείς όπως σήμερα.

Δεν το αποκλείω. Θυμάμαι τις ιστορίες που μου έλεγε ένας υπεράνω πάσης υποψίας φίλος, τότε, ότι αν πάρεις σε κάποιο απομακρυσμένο – και όχι επαρκώς επανδρωμένο – αστυνομικό τμήμα της Αττικής, και πεις ότι κάποιος προσπαθεί να μπει στο σπίτι σου, σου απαντάνε «Κάνας Αλβανός θα είναι, πάρε την καραμπίνα και σκότωσέ τον και μετά πέτα τον στη θάλασσα». Αν αυτές ήταν οι προτροπές των μπάτσων εκείνη την εποχή, δεν αποκλείεται η φημολογία για δολοφονίες μεταναστών από Χρυσαυγίτες, να είχαν μια δόση αλήθειας.

Επίσης δεν ξεχνάμε το δολοφόνο ρατσιστή Καζάκο.

ο ρατσιστής δολοφόνος Παντελής Καζάκος

Δεν ξεχνάμε την παραλίγο δολοφονία του Κουσουρή, ούτε το παραλίγο μακελειό με τη χειροβομβίδα στο Στέκι Μεταναστών.

Ο επίδοξος δολοφόνος υπαρχηγός της Χρυσής Αυγής Αντώνης «Περίανδρος» Ανδρουτσόπουλος και ο τότε φοιτητής Δημήτρης Κουσουρής

ο χώρος έξω από το Στέκι των Μεταναστών όπου έσκασε η χειροβομβίδα, αφού έκανε γκελ στο τζάμι

Προς τι λοιπόν ένα κείμενο που προειδοποιεί για νεκρούς;

Η διαφορά είναι ότι στο άμεσο μέλλον δεν θα έχουμε έναν μεμονωμένο ρατσιστή δολοφόνο, όπως ο Καζάκος, ούτε μια επίθεση ενός γραφικού ναζιστικού γκρουπούσκουλου, αλλά μια μεγάλη ναζιστική οργάνωση, με τεράστιους πόρους και απήχηση, που μπορεί να φτάνει το 10, 15 ή 20%, με τεράστια διείσδυση στον κρατικό μηχανισμό, που δεν θα τολμά εύκολα κανείς, ακόμα και στοιχειωδώς έντιμος αστυνομικός ή δικαστικός, να την αγγίξει.

Είναι αφέλεια να πιστεύουμε ότι σε τέτοιες συνθήκες κρίσης, γενικά δε θα έχουμε, αργά ή γρήγορα νεκρούς από πολιτική βία (άλλωστε ήδη έχουμε «παράπλευρες απώλειες» με τους νεκρούς της Μαρφίν ή ίσως – αν δεν πρόκειται για σκευωρία – και αυτόν της Πάρου, πέρα από τον υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες νεκρό διαδηλωτή του ΠΑΜΕ, και παραλίγο νεκρούς όπως τον διαδηλωτή Καυκά ή τον φωτορεπόρτερ Λώλο), και άρα μέσα σε αυτούς και νεκρούς από τη σύγκρουση με το ναζισμό. Είναι αφέλεια να πιστεύουμε ότι αυτό που έχει ήδη συμβεί όχι μόνο στο λίκνο του ναζισμού, τη Γερμανία, αλλά και πολλές φορές στη Ρωσία,  ή ακόμα και στην «δυτική» Ισπανία, δε θα συμβεί εδώ όταν υπάρχει ένα από τα περισσότερο ανερχόμενα νέο-ναζιστικά κινήματα στην Ευρώπη.

[βίντεο με τη δολοφονία του Κάρλος Παλομίνο]

 

 

Είναι αφέλεια να πιστεύουμε ότι δεν θα έχουμε κάποιον νεκρό στη σύγκρουση του ναζισμού με τον αντιναζισμό. Και τότε «θα ανοίξουν οι ασκοί του Αιόλου».

Μπορεί ο πρώτος νεκρός να είναι από την άλλη όχθη. Ειλικρινά δεν ξέρω αν ο πρώτος νεκρός θα είναι αριστερός/αναρχικός ή φασίστας. Δεν ξέρω αν ο πρώτος νεκρός θα είναι από μαχαίρι, πιστόλι, βόμβα ή χειροβομβίδα. Το μόνο για το οποίο είμαι σίγουρος είναι ότι οι νεκροί θα έρθουν, θα είναι αρκετοί και δε θα είναι μόνο μετανάστες.

Μπορεί να είναι ο α ή ο β φίλος, γνωστός, σύντροφος. Μπορεί να είναι ο εαυτός μας.
Γιατί όταν η (φονική) βία ξεσπάσει, δεν θα πάρει μπάλα μόνο το σκληρό κομμάτι του α/α χώρου, ούτε μόνο τον ευρύτερο α/α χώρο. Η βία θα πάρει και τυφλές μορφές.

Έχουμε προετοιμαστεί ψυχολογικά γι’ αυτό το πολύ πιθανό ενδεχόμενο;

Νομίζω πως οι περισσότεροι όχι.

Προετοιμαζόμαστε μήπως, «στρατιωτικά» ή πολιτικά, γι’ αυτόν τον μίνι-εμφύλιο;

Οι του ΣΥΡΙΖΑ είναι απασχολημένοι να προετοιμάζονται για να πάρουν την εξουσία, και δεν νομίζω να έχουν φανταστεί καν το ενδεχόμενο. Ακόμα όμως και αν το έχουν φανταστεί, πιστεύουν ότι δεν θα τους αγγίξει. Ότι θα αφορά «τα άκρα». Κοντόφθαλμη λογική. Αρκεί κανείς να σκεφτεί ότι αν η χειροβομβίδα του 2009 είχε σκάσει μέσα στο Στέκι των Μεταναστών θα μπορούσαν να είχαν σκοτωθεί ακόμα και μέλη του ΣΥΡΙΖΑ…

Οι της ακόμα και σήμερα αρκετά πολυδιασπασμένης εξωκοινοβουλευτικής-αριστεράς-που-πολύ-θα-ήθελε-να-ήταν-κοινοβουλευτική-αλλά-αποδείχθηκε-πολύ-ανίκανη-για-να-τα-καταφέρει, μοιάζουν να έχουν αφομοιώσει την τραγική αποτυχία τους. Επιμένουν πεισματικά να μη θέλουν να εισέλθουν στην μεγάλη αγκαλιά του ΣΥΡΙΖΑ, οπότε τρώνε μαύρο στην κάλπη, ξύλο από τους φασίστες στους δρόμους, ενίοτε και από τους μπάτσους στις πορείες, χωρίς να μπορούν να προβάλουν την παραμικρή αντίσταση σε οποιοδήποτε επίπεδο. Όχι μόνο στρατιωτική προετοιμασία δεν μπορούν και δε θέλουν να κάνουν, αλλά ούτε πολιτικά μπορούν να προετοιμαστούν για να αντιμετωπίσουν το κύμα βίας που έρχεται. Άλλωστε αποδείχτηκε ότι οι διαβασμένοι ινστρούχτορές τους, έχουν την πολιτική οξυδέρκεια τυφλοπόντικα… Στην καλύτερη περίπτωση θα είναι ανύπαρκτοι, στη χειρότερη μπορεί να συνεισφέρουν στα θύματα.

Το ΚΚΕ που έχει ακόμα τον μηχανισμό, ο οποίος σε μέγεθος, οργάνωση και εμπειρία, θα μπορούσε να παίξει κάποιο ρόλο, ακόμα και σε περιόδους εκλογικής άμπωτης, έχει επιλέξει τη φυγομαχία. Αν η βουλευτίνα του έφαγε ξύλο live στην TV και τα στελέχη και ο κόσμος του ξύλο από τους φασίστες ακόμα και προεκλογικά, και δεν αντέδρασε, δεν περιμένει κανείς ότι θα πάρει μέρος στην παραμικρή σύγκρουση με τους ναζί, πόσο μάλλον όταν η βία γίνει θανατηφόρα. Εδώ που τα λέμε, είναι ίσως ο μόνος παράγοντας που μπορεί πράγματι να ξεφύγει από τη δίνη, αφού με τον απομονωτισμό που το διακρίνει, από τις πορείες μέχρι τα συνδικάτα, και από το ότι δεν πατάει στα Εξάρχεια μέχρι ότι δεν πάτησε στους αγανακτισμένους, το βάζει σε μια γυάλα, που μπορεί στην πράξη να αποδειχθεί όντως αλεξίσφαιρη.

Οι α/α χώρος, επίσης πολυδιασπασμένος, ενίοτε σε βαθμό αηδίας (βλ. από πού ξεκίνησε η καταστολή στην συμπρωτεύουσα…) είναι ίσως ο μόνος που μπορεί να προβάλει κάποια στοιχειώδη αντίσταση ή ενδεχομένως, με μια αψυχολόγητη ενέργεια, ή κατά τύχη, μπορεί και να ξεκινήσει εκείνος τον κύκλο της θανατηφόρας βίας. Βέβαια το κράτος φρόντισε εγκαίρως, πριν η χώρα μπει για τα καλά στη δίνη του μνημονίου, να απαλλαγεί από τις αναρχικές ένοπλες οργανώσεις (Ε.Α., Σ.Π.Φ.) Όπως είχε φροντίσει να απαλλαγεί από τη 17Ν πριν τους Ολυμπιακούς. Συμπτώσεις (τυχαία έκρηξη της βόμβας στα χέρια του Ξηρού, τυχαία συμπλοκή όπου σκοτώθηκε ο Λάμπρος Φούντας), ή προμελετημένες εξαρθρώσεις την κατάλληλη στιγμή; Ίσως να μη μάθουμε ποτέ.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι σήμερα δε μοιάζει ενεργή καμία ένοπλη αναρχική οργάνωση.

Την ίδια ώρα οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής οπλοφορούν νομίμως, και λόγω επαγγελματικών διασυνδέσεων, νομίμων (οπλοπωλεία) και παρανόμων (μαφία), η Χρυσή Αυγή έχει στη διάθεσή της μεγάλο οπλοστάσιο για ώρα ανάγκης. Πόσο μάλλον εάν προσθέσουμε τα όπλα των αστυνομικών και στρατιωτικών που ανήκουν ή έχουν επαφές με τη Χ.Α.

Τι θα συμβεί λοιπόν όταν ξεσπάσει η βία;

Πόσα θα είναι τα θύματα τα επόμενα χρόνια; Μερικά μεμονωμένα; Μερικές δεκάδες; Εκατοντάδες; Ή θα γίνουμε Συρία;

Νομίζω πως όσο σίγουρο είναι ότι θα έχουμε θύματα, και από τις δύο πλευρές, άλλο τόσο σίγουρο είναι ότι ο αριθμός των θυμάτων δεν θα επεκταθεί τόσο πολύ. Βέβαια εξαρτάται και από τις ευρύτερες κοινωνικές συνθήκες. Ένα ζήτημα είναι αν η ναζιστική θανατηφόρα βία θα ξεσπάσει κυρίως προς το μέρος των μεταναστών ή προς το μέρος των ελλήνων, ας τους πούμε, αντικαθεστωτικών. Ένα άλλο ζήτημα είναι αν θα ξεσπάσει γενικευμένη πολιτική βία, λόγω των οικονομικών συνθηκών (νεκροί σε πορείες, δολοφονίες πολιτικών, κάποια προσπάθεια πραξικοπήματος κ.λπ). Ή αν θα ξεσπάσει γενικευμένη (αντι)κοινωνική βία, με τη μορφή εγκληματικότητας, μέσα στην οποία μπορεί να ενταχθεί και η πολιτική βία, περνώντας ίσως και κάπως απαρατήρητη.

Σε κάθε περίπτωση όμως πιστεύω ότι ακόμα ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας είτε έχει ακόμα «λίπος», είτε δεν έχει ξεχάσει το πρόσφατο παρελθόν κατά το οποίο ευημερούσε, τουλάχιστον σχετικά. Αυτό το συντριπτικά πλειοψηφικό κομμάτι της κοινωνίας, μπορεί κατά περίσταση να κάνει ψευτομαγκιές όπου τον παίρνει (στον μετανάστη, στον υπάλληλο, στον οδηγό με τον οποίο τσακώθηκε στο δρόμο, στην ίδια του τη γυναίκα ή το παιδί), αλλά στην πραγματικότητα είναι λαπάς και κυρίως δεν είναι διατεθειμένο, ακόμα και σε συνθήκες ασφυκτικής κρίσης, να ρισκάρει τη ζωή του πόσο μάλλον να μπει σε έναν πόλεμο.

Επιπλέον, με εξαίρεση τους μετανάστες, η Ελλάδα είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό εθνοθρησκευτικά ομοιογενής, και δεν πρόκειται να γίνει ποτέ Συρία ή Γιουγκοσλαβία. Ακόμα και η Ισπανία, σε περίπτωση που βυθιστεί ακόμα περισσότερο στην κρίση, έχει πολύ μεγαλύτερες πιθανότητες να παρουσιάσει «εμφυλιακές» καταστάσεις λόγω εθνοτικής πανσπερμίας, σε σχέση με την Ελλάδα.

Σίγουρα η βία φέρνει βία και «το αίμα κυλάει, εκδίκηση ζητάει». Και από τις δύο πλευρές. Όμως για τους πολλούς των «άκρων», άλλο οι νεοναζιστικές ή οι αντάρτικες φαντασιώσεις και άλλο η σκληρή πραγματικότητα. Είναι λογικό επίσης όταν αρχίσουν να πέφτουν κορμιά, οι μανάδες και οι πατεράδες θα τραβήξουν από το αυτί πιτσιρικάδες που σήμερα τραμπουκίζουν ή και μαχαιρώνουν μετανάστες ή από την άλλη πλευρά συχνάζουν στη Μεσολογγίου…

Ταυτόχρονα, η στρατιωτική υπεροπλία της Χρυσής Αυγής – και των περικοκλάδων της –  σε συνδυασμό με την ακόμα πιο μεγάλη υπεροπλία του κράτους, είναι αναμενόμενο δια της τρομοκρατίας ή των συλλήψεων, μάλλον να συντρίψει σε μικρό χρονικό διάστημα όποιο κομμάτι του α/α χώρου τολμήσει να αντισταθεί με τα ίδια μέσα στην ναζιστική φονική βία.

Άρα τα θύματα, λογικά, θα είναι περιορισμένα, αλλά αυτό δεν θα μειώσει τον πόνο των γύρω τους, των δικών τους ανθρώπων. Απλά θα μειώσει τον αριθμό των ανθρώπων που θα τον νιώσουν.

Το ζητούμενο είναι τι θα επιφέρει σε πολιτικό επίπεδο αυτή η φονική βία. Ποιος θα βγει κερδισμένος πολιτικά, όταν αρχίσουν να πέφτουν κορμιά; Τα «άκρα» που θα συσπειρώσουν τον κόσμο τους γύρω από τον φανατισμό και την οργή για τους ήρωες τιμημένους νεκρούς τους; Το κράτος της οποιασδήποτε μνημονιακής κυβέρνησης θα έρθει να επιβάλλει την ησυχία, τάξη και ασφάλεια; Μια ολοένα και πιο μετριοπαθής κεντροαριστερή δύναμη, ο ΣΥΡΙΖΑ, που πέραν όλων των άλλων λαγών και πετραχηλίων θα τάξει και την επιστροφή στην εσωτερική ειρήνη;

Η απάντηση στο παραπάνω ερώτημα δεν είναι εύκολη. Το μόνο σίγουρο είναι όμως ότι την αναζητούν και όσοι υπολογίζουν αν τους συμφέρει να επισπεύσουν τα πράγματα με μια προβοκάτσια…

Υ.Γ. Υπάρχει και κάτι που είναι κυνικά ελπιδοφόρο στην αναπόφευκτη αυτή τραγική ιστορία. Η Χρυσή Αυγή έχει όλα τα πλεονεκτήματα με το μέρος της, τον διάχυτο εθνικισμό και ρατσισμό, την καφρίλα, αμορφωσιά, ωφελιμισμό και αμοραλισμό της πλειοψηφίας της νεοελληνικής κοινωνίας, τα νόμιμα και παράνομα όπλα της, τον πανίσχυρο στρατιωτικά κρατικό μηχανισμό κ.α. Ένα μειονέκτημα έχει μόνο: δεν μπορεί να πατήσει σε δύο βάρκες. Δεν μπορεί από τη μία να έχει μπει σε μια ένοπλη σύγκρουση (και θα μπει, ακόμα και λόγω ιδιοσυγκρασίας και νοοτροπίας – θυμηθείτε πως αντέδρασε ο Κασιδιάρης στην επί προσωπικού πίεση της Δούρου και στο άγγιγμα του Ριζοσπάστη της Κανέλλη και θα καταλάβετε πως θα αντιδράσουν κάποιοι Χρυσαυγίτες όταν θα έχουν τον πρώτο νεκρό) και από την άλλη να συνεχίσει να το παίζει νόμιμο κόμμα. Αντίθετα αυτό το πρόβλημα είναι τα μόνο που δεν έχει ο α/α χώρος…

Η τακτική του ΣΕΚ είναι λάθος

Η τακτική του ΣΕΚ που οδηγεί σε πορείες μεταναστών όπως η σημερινή είναι εντελώς λάθος.

Το ζήτημα δεν είναι να μαζευτούν 5.000 ή παραπάνω Πακιστανοί να διαδηλώσουν κατά της Χρυσής Αυγής. Το ξέρουν οι πάντες ότι οι Πακιστανοί είναι εναντίον της Χρυσής Αυγής, όπως και το αντίστροφο. Το ζήτημα είναι να κατέβουν Έλληνες να διαδηλώσουν κατά της Χρυσής Αυγής.

Επίσης το ζήτημα δεν είναι να εμφανιστεί ένας όχλος ο οποίος να ουρλιάζει συνθήματα θρησκευτικού φανατισμού (και μάλιστα μιας θρησκείας ξένης προς αυτήν των ντόπιων). Ακόμα και αν δεν υπήρχε κανένα απολύτως παρατράγουδο (που υπήρξαν, όπως υπήρξαν και στη Νίκαια…), πιστεύει κανείς σοβαρός άνθρωπος ότι ο οποιοσδήποτε παραέξω είδε τη σημερινή πορεία, είτε δια ζώσης, είτε σε βίντεο και φωτογραφίες (ιδιαίτερα σε βίντεο…) πλησίασε προς τις θέσεις μας; Ή πλησίασε προς τις θέσεις της Χρυσής Αυγής;

Πιστεύει κανείς σοβαρός άνθρωπος, ότι αυτοί οι λίγοι σύντροφοι που ήταν απόψε στην πορεία, θα ξανακατέβουν όλοι (και ιδιαίτερα όλες…) σε μια τέτοια πορεία; Ή μήπως κάποιοι και κάποιες μετά από αυτά που είδαν και ένιωσαν δεν πρόκειται να ξανακατέβουν;

Θα μου πείτε, οι μετανάστες δεν έχουν δικαίωμα να διαδηλώνουν; Σαφώς και έχουν.

Δεν έχουν δικαίωμα να φωνάζουν ό,τι σύνθημα γουστάρουν, ακόμα και αν τα 9 στα 10 είναι για τον Αλλάχ; Σαφώς και έχουν.

Αλλά εδώ δεν τίθεται θέμα δικαιώματος, τίθεται θέμα τακτικής.

Εδώ έχουμε να κάνουμε πλέον με μια κατάσταση στα πρόθυρα πολέμου, και κάθε κίνηση που γίνεται πρέπει να γίνεται με κάποιο σκεπτικό και όχι απλά για εκτόνωση.

Αν οι σύντροφοι του ΣΕΚ είναι εγκληματικά αφελείς – όχι μόνο για τον χώρο τους που στις επόμενες εκλογές δε θα πάρει ούτε όσα κουκιά πήρε σε αυτές του Ιουνίου, αλλά και για όλη την αριστερά – τότε ας βρεθούν κάποιοι στοιχειωδώς σοβαροί άνθρωποι μέσα στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ να τους μαζέψουν.

Επίσης κάποιος θα πρέπει να εξηγήσει στην ηγεσία των μεταναστών, πολιτική και θρησκευτική, ότι τέτοιες πορείες, με τέτοιο χαρακτήρα μόνο κακή εντύπωση δίνουν. Αλλά πολύ φοβάμαι ότι και οι ηγεσίες των μεταναστών παίζουν τα δικά τους εσωτερικά παιχνίδια εξουσίας και λίγο τους ενδιαφέρει τι εντύπωση δίνουν παραέξω.

Βεβαίως θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι χρειάζεται μια επίδειξη δύναμης. Επίδειξη δύναμης όμως προς ποιόν; Προς τους Χρυσαυγίτες για να τους αποτρέψει από περαιτέρω επιθέσεις; Δε νομίζω ότι πρόκειται να φοβηθούν, και αντίθετα τέτοιες εκδηλώσεις ρίχνουν νερό στο μύλο τους.

Επίδειξη δύναμης προς το κράτος ή την κυβέρνηση; Ότι τι; Ότι αν συνεχίσουν οι ξένιες «σκούπες» και οι επιθέσεις στα τζαμιά, θα εξεγερθούν; Καταρχήν δε νομίζω ότι φοβάται το πάνοπλο κράτος μερικές χιλιάδες ή και δεκάδες χιλιάδες μεταναστών, που μάλιστα βρίσκονται στο στόχαστρο της πλειοψηφίας της ελληνικής κοινωνίας, όταν τα τελευταία χρόνια τα έχει βγάλει πέρα με εκατοντάδες χιλιάδες αν όχι εκατομμύρια, ελλήνων πολιτών, που μάλιστα είναι και ψηφοφόροι. Πέρα από αυτό όμως, άλλο που δε θέλει η κυβέρνηση, να βρει αφορμή για ακόμα περισσότερη καταστολή.

Άρα τελικά η επίδειξη δύναμης των μεταναστών γίνεται μόνο προς την ελληνική κοινωνία. Αυτήν την κοινωνία που υποτίθεται θέλουμε να κερδίσουμε οι αντιρατσιστές απέναντι στους νεοναζί.

Επίσης κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι τέτοιες διαμαρτυρίες χρειάζονται για να τονωθεί το ηθικό των μεταναστών. Να τονωθεί όμως με τι σκοπό; Να μπούνε με καλύτερο ηθικό στη σύγκρουση; Μα το ζήτημα είναι να αποφευχθεί η σύγκρουση, τουλάχιστον η σύγκρουση με συμμετοχή τους, γιατί αν αυτή συμβεί τότε κράτος και νεοναζί, με τη στήριξη της πλειοψηφίας της κοινωνίας που είναι έτσι κι αλλιώς ρατσιστική θα τους λιώσουν.

Επίσης αν είναι κάθε φορά για να ανέβει το ηθικό των μεταναστών, να γίνονται πράγματα που θα δίνουν κανα-δυο ποσοστιαίες μονάδες στη Χρυσή Αυγή, τότε να λείπει το βύσσινο…

Και τι πρέπει να γίνει;

Οι απαντήσεις δεν είναι εύκολες. Ούτε υπάρχουν μαγικές λύσεις για το μεταναστευτικό, το ρατσισμό κ.λπ. Τα υπαρκτά προβλήματα είναι η συμπύκνωση της αντίθεσης του πλούσιου βορρά ή δύσης με τον φτωχό νότο ή ανατολή, κι εμείς απλώς έχουμε την ατυχία να βρισκόμαστε γεωγραφικά στο όριο δύο κόσμων.

Είναι υποκριτής όποιος υποστηρίζει ότι μπορούν τα προβλήματα να λυθούν εδώ και επιφανειακά αν δεν λυθούν εκεί και συνολικά. Όσο ο πλούσιος βορράς εκμεταλλεύεται το φτωχό νότο, του απομυζά τον πλούτο, τους φυσικούς πόρους και την εργατική δύναμη, και τον ποτίζει φτώχεια, πολέμους και απόβλητα, τόσο ο φτωχός νότος, θα εξάγει την εξαθλίωσή του προς τον πλούσιο βορρά, διαμέσου των μεταναστευτικών ρευμάτων.

Παρόλα αυτά, ένα ζήτημα είναι να έχουμε επίγνωση ότι το πρόβλημα δεν πρόκειται να λυθεί πλήρως αν δεν ανατραπεί αυτό το σύστημα, (δηλαδή στο απώτερο μέλλον και σε παγκόσμιο επίπεδο) και άλλο ζήτημα είναι να μην κάνουμε ό,τι είναι ανθρωπίνως δυνατό για να αντιμετωπίσουμε κάποιες καταστάσεις στο εδώ και στο τώρα. Πόσο μάλλον να κάνουμε τραγικά λάθη…

Καταρχήν η γνώμη μου είναι ότι το πρόβλημα του ρατσισμού δε αντιμετωπίζεται με πορείες – όσο κι αν κατεβαίνω σε αυτές – αλλά με δουλειά στις γειτονιές, αυτοοργάνωση, δίκτυα αλληλεγγύης κ.λπ.

Ακόμα όμως και αν γίνονται πορείες, αυτό που χρειάζεται είναι στις αντιρατσιστικές πορείες να κατέβουν οι Έλληνες. Και για να γίνει αυτό χρειάζεται καταρχήν συνεννόηση ΟΛΩΝ των χώρων και όχι τα τραγελαφικά καλέσματα του ΣΕΚ, συγνώμη της ΚΕΕΡΦΑ ήθελα να πω…

Επίσης οι πορείες αυτές θα πρέπει να γίνονται με περιφρούρηση, για να αντιμετωπίσουν τυχόν επίθεση από φασίστες ή από την αστυνομία.

Και βέβαια η περιφρούρηση θα πρέπει να είναι και σοβαρή ώστε να αποφεύγονται τα «άκυρα πεσίματα».

Από εκεί και πέρα, επειδή τα πράγματα έχουν φτάσει σε οριακό σημείο, το όποιο αντιρατσιστικό κίνημα θα πρέπει

–          αφενός να δώσει όλες του τις δυνάμεις εναντίον της Ε.Ε. και των συνθηκών της, τύπου Δουβλίνου ΙΙ κ.λπ. Αν δεν ματώσουμε στην κυριολεξία, αν δεν κάνουμε γης μαδιάμ τα γραφεία της Ε.Ε. και τις πρεσβείες τους, δεν πρόκειται να καταφέρουμε τίποτα.

–          και αφετέρου πρέπει να οργανωθεί «στρατιωτικά» και να μεταφέρει τον πόλεμο από το επίπεδο νεοναζί εναντίων μεταναστών, σε επίπεδο αντιρατσιστών εναντίον νεοναζί ή και κράτους. Ο πόλεμος είναι αναπόφευκτος: ή θα τον μετατρέψουμε σε εμφύλιο ή θα πάρει χαρακτηριστικά εθνικά και τότε είναι από χέρι κερδισμένος από τους νεοναζί. Ή θα βγούμε εμείς να χτυπηθούμε με τους νεοναζί, ή θα σκοτωθούν με τους μετανάστες, και θα έχουν την υποστήριξη σχεδόν όλης της κοινωνίας.

Επίσης σε ότι αφορά την αυτοοργάνωση των μεταναστών: θεωρώ την αυτοοργάνωση αναγκαία, και σε επίπεδο άμυνας, ιδιαίτερα για την αυτοπροστασία των ίδιων στις γειτονιές τους, στα σπίτια τους, στα τζαμιά τους, στα μαγαζιά τους, στις δουλειές τους. Κανείς δεν πρόκειται να πει τίποτα, ή έστω δεν πρόκειται να γίνουν πολλά, αν αφήσουν στον τόπο έναν Χρυσαυγίτη που τους επιτέθηκε μέσα στο σπίτι τους ή στο τζαμί τους.

Όμως μια αυτοοργάνωση που καταλήγει σε διαμαρτυρίες που δίνουν την εντύπωση στους παραέξω ότι η πρωτεύουσα της χώρας έχει καταληφθεί από φανατικούς ισλαμιστές, και μάλιστα βίαιους, θεωρώ πως είναι άκρως αντιπαραγωγική.

Ή θα αλλάξουμε όλοι – αντιρατσιστές και μετανάστες – άμεσα τις τακτικές μας, ή  η ήττα θα έρθει αγκαζέ με τη φρίκη…

Σατιρικό βίντεο: Πέρες – Τσίπρας – Δούρου Be my friend…

Στις 6 Αυγούστου 2012. Ο Αλέξης Τσίπρας συναντήθηκε με τον Σιμόν Πέρες, στην πρώτη επίσημη συνάντηση προέδρου του Ισραήλ με ηγέτη της αριστέρας. Καμία επίσημη ανακοίνωση δε βγήκε από το Γραφείο Τύπου.
Η Ρένα Δούρου σε άρθρο της στην Αυγή, έγραψε για τον Πέρες:
«Το γεγονός ότι τούτη την περίοδο πρόεδρος του Ισραήλ είναι ένας από τους τελευταίους ιστορικούς ηγέτες της χώρας, ο άνθρωπος του οποίου η προσωπική ιστορία αποτελεί την ενσάρκωση των περιπετειών του εβραϊκού λαού στη διάρκεια του 20ού αιώνα (γεννήθηκε το 1923 στη Λευκορωσία και μετανάστευσε στις αρχές της δεκαετίας του 1930 στην, υπό βρετανική Εντολή, Παλαιστίνη), προσέδωσε στην επίσκεψη μια ιδιαίτερη υπέρ-αξία. Όλα δείχνουν ότι ο άνθρωπος που διατέλεσε υπουργός σε κρίσιμα πόστα, που σήκωσε, στις αρχές της δεκαετίας του 1990 το βάρος των διαπραγματεύσεων με τον Γιάσερ Αραφάτ και που συνέβαλε στο να μπουν οι σχέσεις Ισραήλ και Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (ΟΑΠ), στη βάση της αμοιβαίας αναγνώρισης, ανοίγοντας έτσι νέους ορίζοντες, δεν κοιτάζει πίσω. Ο 89χρονος Πέρες, που σε λίγες μέρες θα γιορτάσει τα γενέθλιά του, δεν αναμασά το παρελθόν αλλά φροντίζει να τονίζει στις παρεμβάσεις του ότι το μέλλον ανήκει στις νέες γενιές, επιμένοντας στην ανάγκη του εκσυγχρονισμού της εκπαίδευσης, ανταλλαγής τεχνογνωσίας, ανάπτυξης των νέων τεχνολογιών, που μπορούν να συμβάλλουν στη μεγιστοποίηση, για παράδειγμα, της γεωργικής εκμετάλλευσης.
Ωστόσο σήμερα, στη δύση του πολιτικού του βίου, ο Σιμόν Πέρες, που για χρόνια εξέφραζε την αριστερή εκδοχή της ισραηλινής πολιτικής σκηνής, αποτελεί πλέον μια… «παραφωνία», με την έννοια ότι τη στιγμή που το γειτονικό περιβάλλον του Ισραήλ αλλάζει καταλυτικά και με ραγδαίους ρυθμούς, η ίδια η χώρα συντηρητικοποιείται σε όλα τα επίπεδα: πολιτικό, κοινωνικό και κυριότερα, ηθικό.»

ΠΑΡΑΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ τα περί 68% φτώχειας στην Ελλάδα

Εδώ και κάποιες ώρες (ξανα)κυκλοφορεί στο διαδίκτυο η «είδηση» ότι το 68% των Ελλήνων «ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας» !!!

Δυστυχώς κάποιος είχε και την έμπνευση να την βάλει ακόμα και στο athens.indymedia.org

Καταρχήν η «είδηση» αυτή δεν είναι νέα. Είχε ξανακυκλοφορήσει στις 27 και 28 Ιουνίου 2012.

Για παράδειγμα δείτε:

http://thebest.gr/news/index/viewStory/133369

ΤΙΤΛΟΣ: «Το 68% των Ελλήνων ζουν πλέον κάτω από το όριο της φτώχειας! – Φεύγουν οι νέοι – Υψηλής μόρφωσης οι άστεγοι – 400 χιλιάδες περισσότεροι άνεργοι σε ένα χρόνο»

ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: «Κάτω από το όριο της φτώχειας (εισόδημα κάτω από 60% του μέσου εθνικού εισοδήματος) ζει πλέον το 68% του πληθυσμού στη χώρα ενώ διαθέτει το 40% του εισοδήματος του για ενοίκιο ή για την αποπληρωμή στεγαστικού δανείου.»

ή εδώ:

http://www.iefimerida.gr/news/57384/%CF%84%CE%BF-68-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AE%CE%BD%CF%89%CE%BD-%CE%B6%CE%B5%CE%B9-%CE%BA%CE%AC%CF%84%CF%89-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%BF-%CF%8C%CF%81%CE%B9%CE%BF-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%86%CF%84%CF%8E%CF%87%CE%B5%CE%B9%CE%B1%CF%82-%E2%80%93-400000-%CE%BD%CE%AD%CE%BF%CE%B9-%CE%AC%CE%BD%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%BF%CE%B9-%CF%84%CE%BF-2012

ΤΙΤΛΟΣ: «Το 68% των Ελλήνων ζει κάτω από το όριο της φτώχειας – 400.000 νέοι άνεργοι το 2012»

ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: «Σύμφωνα με τη μελέτη, το 68% των Ελλήνων ζει κάτω από το όριο της φτώχειας και διαθέτει πάνω από το 40% του εισοδήματός του για το ενοίκιο ή την αποπληρωμή στεγαστικού δανείου.»

Κάποια άλλα μέσα ανέφεραν το ίδιο νούμερο χωρίς να το τονίζουν στον τίτλο:

Έκθεση-σοκ της Κομισιόν: Η Ελλάδα σε ανθρωπιστική κρίση

ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: «Η Επιτροπή σημειώνει επίσης ότι το 68% του πληθυσμού στην Ελλάδα ζει κάτω από το όριο της φτώχειας (σ.σ. δηλαδή με εισόδημα κάτω από το 60% του μέσου εθνικού εισοδήματος) και διαθέτει πάνω από το 40% του εισοδήματός του για το ενοίκιο ή την αποπληρωμή στεγαστικού δανείου.»

http://www.protothema.gr/economy/article/?aid=207089

ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: «Η Επιτροπή επισημαίνει ότι η Ελλάδα συγκαταλέγεται στην ομάδα των χωρών στις οποίες αναμένεται επιδείνωση της απασχόλησης το δεύτερο εξάμηνο του 2012 στον τομέα υπηρεσιών και κατασκευών και σημειώνει επίσης ότι το 68% του πληθυσμού στην Ελλάδα ζει κάτω από το όριο της φτώχειας (σ.σ. δηλαδή με εισόδημα κάτω από το 60% του μέσου εθνικού εισοδήματος) και διαθέτει πάνω από το 40% του εισοδήματός του για το ενοίκιο ή την αποπληρωμή στεγαστικού δανείου.»

Ας δούμε τώρα τι πραγματικά λέει η έκθεση την οποία μπορείτε να κατεβάσετε από εδώ:

http://ec.europa.eu/social/BlobServlet?docId=7830&langId=en

Το συγκεκριμένο σημείο θα το βρείτε στη σελίδα 46.

«68% of the Greece’s population living below the ‘at-risk-of-poverty’ rate (i.e. having an income below 60% of the national median) were spending over 40% of their income on rent or mortgage payments.»

Τι σημαίνει αυτό;

1) Δε μιλά για όρια της φτώχιας αλλά για το δείκτη κινδύνου της φτώχιας, τον επίσημο ορισμό του οποίου μπορείτε να δείτε εδώ:

http://epp.eurostat.ec.europa.eu/statistics_explained/index.php/Glossary:At-risk-of-poverty_rate

2) Το σημαντικότερο όμως είναι πως αυτό που λέει η πρόταση δεν είναι ότι «68% του πληθυσμού της Ελλάδας ζει κάτω από το δείκτη κινδύνου φτώχιας» αλλά ότι «το 68% εκείνων των Ελλήνων που ζουν κάτω από το δείκτη της, δίνουν πάνω από το 40% του εισοδήματός τους σε νοίκια ή υποθήκες».

Χαμένοι στη μετάφραση;

Ή απλά στην εποχή των blogs η σωστή είδηση είναι η σοκαριστική είδηση; (και ας μην έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα).

Προς το παρόν η eurostat δε φαίνεται να έχει πρόσφατα στοιχεία.

Υπάρχουν στοιχεία που για το 2010 έδιναν την Ελλάδα στο 27,7% τον κόσμο που βρισκόταν σε «κίνδυνο φτώχιας ή κοινωνικού αποκλεισμού».

http://epp.eurostat.ec.europa.eu/tgm/refreshTableAction.do;jsessionid=9ea7d07d30eed0f9f59bb4ae416e8566b990e05c7ffb.e34OaN8PchaTby0Lc3aNchuMbN0Re0?tab=table&plugin=1&pcode=t2020_50&language=en

Όμως ο επίσημος ορισμός αυτού του στατιστικού στοιχείου είναι:

This indicator corresponds to the sum of persons who are: at risk of poverty or severely materially deprived or living in households with very low work intensity. Persons are only counted once even if they are present in several sub-indicators. At risk-of-poverty are persons with an equivalised disposable income below the risk-of-poverty threshold, which is set at 60 % of the national median equivalised disposable income (after social transfers). Material deprivation covers indicators relating to economic strain and durables. Severely materially deprived persons have living conditions severely constrained by a lack of resources, they experience at least 4 out of 9 following deprivations items: cannot afford i) to pay rent or utility bills, ii) keep home adequately warm, iii) face unexpected expenses, iv) eat meat, fish or a protein equivalent every second day, v) a week holiday away from home, vi) a car, vii) a washing machine, viii) a colour TV, or ix) a telephone. People living in households with very low work intensity are those aged 0-59 living in households where the adults (aged 18-59) work less than 20% of their total work potential during the past year.

Πρόκειται για το άθροισμα κάποιων κατηγοριών, μία από τις οποίες είναι εκείνοι κάτω από το δείκτη κινδύνου φτώχιας. Άρα το ποσοστό του πλήθυσμού που βρίσκεται κάτω από τον δείκτη αυτόν πρέπει να είναι χαμηλότερο.

Αντίστοιχα εξηγεί και η προαναφερθείσα έκθεση, στο κεφάλαιο για τη Γερμανία (σελ. 85):

The «at risk of poverty or social exclusion rate» for unemployed people aged above 18 increased to 85% in 2010 (from a level of 62.2% in 2005). This rate is also substantially higher for non-EU nationals compared to German nationals (41.8% compared to 19% in 2010). Between 2005 and 2010, the at-risk-of-poverty rate (a component of the «at risk of poverty or social exclusion rate») increased for the unemployed from 40.6% to 70.3%.

Άρα όπως και στην περίπτωση των ανέργων της Γερμανίας, έτσι και στην περίπτωση του συνολικού πληθυσμού της Ελλάδας, για το 2010, προφανώς το (επίσημο – άλλο αν τα «μαγειρεύουν») ποσοστό του πληθυσμού κάτω από το δείκτη κινδύνου φτώχιας, πρέπει να ήταν σαφώς κάτω από το 27,7% του επίσημου ποσοστού σε κίνδυνο φτώχιας και κοινωνικού αποκλεισμού .

Όσα μέτρα κι αν πάρθηκαν μέσα σε ενάμιση χρόνο, αποκλείεται το (επίσημο) ποσοστό να μεταπήδησε από το «κάτω-από-27,7%» στο… 68% που λένε τα blogs.

Γιατί τότε δε θα είχαμε τρικομματική κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, ούτε κάν κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, έστω και αυτοδύναμη. Θα είχαμε επανάσταση κι εμφύλιο…

Το plan B του Μιχαλολιάκου

Όχι δεν πιστεύω ότι η τραμπούκικη επίθεση του Κασιδιάρη ήταν προμελετημένη. Αν κοιτάξει κανείς τη στάση του κόμματος-συμμορία από τις εκλογές και μετά ήταν η εντελώς αντίθετη. Αμέσως μετά τη γκάφα του «εγέρθητω» και το σοκ που προκάλεσε, ο Μιχαλολιάκος τράβηξε τα γκέμια και διέταξε τους πάντες να φτιασιδώσουν την εικόνα τους. Ο ίδιος χαριεντιζόταν με τον Παπούλια – τον οποίο τώρα βρίζει. Ο Κασιδιάρης στη συνέντευξη στον Σρόιτερ δήλωσε ότι δε θα μπουν στη Βουλή για να παίξουν καράτε…
Ο «Καιάδας» εμφανίστηκε στον Θέμο περίπου ως καλοκάγαθος γίγαντας ή αρσακειάδα. Την παραμονή του επεισοδίου στον ΑΝΤ1, ο φύρερ έκανε φιλοφρονήσεις στη Γαβρά και προσπαθούσε να είναι κόσμιος και λογικός, «δε λύνεται το μεταναστευτικό με επιθέσεις στους λαθρομετανάστες».
Θεωρώ λοιπόν ότι ο Κασιδιάρης με αυτή τη λογική πήγε στον ΑΝΤ1 και απ’ ό,τι λέγεται η εκπομπή είχε κυλήσει σχετικά ήρεμα μέχρι εκείνη τη στιγμή. Απλά έχασε την ψυχραιμία του, φούντωσε και λειτούργησε ως ο πραγματικός εαυτός του, ο νεοναζί σεξιστής που είναι. Σεξιστής γιατί όταν ο Πλεύρης πατήρ, του είχε πει πολύ χειρότερα δεν είχε αντιδράσει με αυτόν τον τρόπο. Στη δε αντίδραση της Λιάνας Κανέλλη, απάντησε με τον μόνο τρόπο που ξέρει να αντιδρά: ξύλο – και μάλιστα όχι πολύ καλό, όπως εύστοχα παρατήρησε ο ορκισμένος πλέον εχθρός του Πλεύρης πατήρ, αφού «έχασε την ισορροπία του, δεν έβρισκε στόχο» κ.λπ.
Στη συνέχεια βέβαια αντέδρασε όπως κάθε θρασύδειλος, το ‘βαλε στα πόδια, αφού πρώτα φώναξε ενισχύσεις, και εξαφανίστηκε για να μην αντιμετωπίσει τις συνέπειες του νόμου, λες και τον περίμενε κανα εκτελεστικό απόσπασμα. Είναι απορίας άξιο πως αυτός ο Ελληνάρας θα πάει να πολεμήσει τον «οχτρό», όταν φοβάται ακόμα και τους Έλληνες μπάτσους οι μισοί εκ των οποίων τον ψηφίζουν…

Έχοντας δει λοιπόν την μέχρι εκείνη τη στιγμή μετεκλογική επικοινωνιακή τακτική της Χρυσής Αυγής, θα περίμενε κανείς ότι ο Μιχαλολιάκος θα του τράβαγε το αυτάκι του κωλόπαιδου, που του τίναξε το καθωσπρέπει προφίλ στον αέρα, χώρια που αποπροσανατόλισε από το κυρίως θέμα της ημέρας που θα έδινε 1-2 μονάδες, την Παιανία. Όμως θες γιατί και ο Μιχαλολιάκος δεν μπορεί να κρύψει το ποιος είναι, θες γιατί από τις πρώτες ώρες φάνηκε το δημοφιλές της πράξης του Κασιδιάρη, όχι απλώς τον υπερασπίστηκε, αλλά πλέον έκανε στροφή 180 μοιρών και άρχισε να εφαρμόζει το plan B. Αφού δεν μπορούμε να το παίξουμε καθωσπρέπει, ας το παίξουμε τα «κακά παιδιά». Ό,τι πιο ακραίο, προκλητικό, τραμπούκικο και φασιστικό μπορεί να πει το λέει, τόσο ο ίδιος όσο και τα υπόλοιπα στελέχη. Και κάθε φορά κερδίζει όλο και περισσότερο τηλεοπτικό χρόνο, και καμώνονται τα κανάλια ότι τους αποκλείουν και ας είχε πει ο ίδιος ο Μιχαλολιάκος ότι τα μποϋκοτάρει. Και όσα περισσότερα λένε και κάνουν οι Χρυσαυγίτες, τόσο ανεβαίνουν τα ποσοστά τους, από εκείνον τον κόσμο, τον αμόρφωτο, τον ψευτοτσαμπουκά, το θρασύδειλο, που ταυτίζεται μαζί τους.
Και ταυτόχρονα ένα κόσμο οργισμένο με τον πολιτικό κόσμο, που θέλει να μπουν οι Χρυσαυγίτες στο «μπουρδέλο τη βουλή» και να τους πλακώσουν όλους-ες στο ξύλο.

Ταυτόχρονα οι Χρυσαυγίτες αποδεικνύονται πολύ πιο έξυπνοι επικοινωνιακά από το άλλο άκρο, τους αναρχικούς. Η επανεμφάνιση του Κασιδιάρη, στα δικαστήρια, είναι χαρακτηριστική: πρώτα κάνει δηλώσεις στα κανάλια για να πει αυτά που θέλει να πει, και αμέσως μετά αρνείται να απαντήσει σε ερωτήσεις, «τηρώντας» και το μποϊκοτάζ και μετά τα τσιράκια του, την λένε κιόλας στους δημοσιογράφους.
Πώς θα αντιμετωπιστεί η επικοινωνιακή γοητεία των Χρυσαυγιτών, που τους θέλει ο φακός, όσο κανέναν άλλο από τους πολιτικούς; Ο αναρχικός χώρος απέχει από την κεντρική πολιτική σκηνή και στα ΜΜΕ δεν παίζει αφού, σε αντίθεση με τους Χρυσαυγίτες, οι αναρχικοί τα μποϊκοτάρουν με συνέπεια. Εμφανίζονται σ’ αυτά μόνο ως φιγούρες σε συγκρούσεις, εικόνα εξίσου γοητευτική για κάποιους, με αυτή των Χρυσαυγιτών, αλλά χωρίς τη δυνατότητα να εκφέρουν λόγο και ταυτόχρονα τελείως απρόσωπη. Άσε που στην περίοδο των εκλογών δε γίνονται και συγκρούσεις…

Είναι καιρός να υπάρξει και το αντιφασιστικό επικοινωνιακό plan B. Η Κανέλλη κατάφερε να ξεσκεπάσει τον πραγματικό εαυτό των νεοναζί, αλλά τα πράγματα δεν πήγαν καλά, η δημοτικότητά τους ανέβηκε.
Ήρθε η ώρα να δοκιμαστούν άλλα πράγματα…

Οι νεοναζί ολοταχώς προς τη βουλή… Υπάρχει πιθανότητα αποτροπής;

Στην ανάλυση της νέας δημοσκόπησης που δημοσιεύθηκε σήμερα αναφέρεται:
«…η σταθεροποίηση των εκλογικών ποσοστών της Χρυσής Αυγής κοντά στο όριο του 3%. Εμφανίζει συνοχή, σταθερότητα και διακριτή (εθνικιστική) ιδεολογία και για το λόγο αυτό θα πρέπει να θεωρείται αυτή τουλάχιστον τη στιγμή σχεδόν σίγουρη η κοινοβουλευτική της εκπροσώπηση. Το ποσοστό της θα εξαρτηθεί από την εξέλιξη της κρίσης του ΛΑΟΣ και της ΝΔ. Επίσης, καταγράφεται αργά αλλά σταθερά δημοσκοπικά ο Σύνδεσμος Εθνικής Ενότητος στα επίπεδα του 0.5%. »

Η είσοδος της Χ.Α. στη βουλή θα σημάνει αυτομάτως
– μεγαλύτερη προβολή από τα ΜΜΕ
– μεγαλύτερη χρηματοδότηση
– μεγαλύτερη πίεση από τα ακροδεξιά σε άλλες πολιτικές δυνάμεις και ιδιαίτερα σε κάποια ζητήματα (π.χ. μεταναστευτικό, καταστολή, «εθνικά» θέματα).
– μεγαλύτερο «κύρος» στα μάτια κάποιων αφελών

Οι πιθανές περιπτώσεις για να μην μπει η Χ.Α. στη βουλή είναι:

α) Να διεμβολιστεί το σώμα των προαλειφόμενων ψηφοφόρων της από κάποιο παρεμφερές ακροδεξιό, μικρότερο ή μεγαλύτερο κόμμα, ώστε να χάσει ψήφους.
β) Να πεισθούν κάποιοι ψηφοφόροι της να μην την ψηφίσουν στο πλαίσιο αντιναζιστικής καμπάνιας
γ) Να υπάρξει μεγαλύτερη συμμετοχή στις εκλογές, ώστε με τις ίδιες ψήφους να παίρνει μικρότερο ποσοστό και να μην πιάσει το 3%.

(Αναφέρονται βέβαια τα λογικοφανή σενάρια και όχι τα πιό ακραία όπως να γίνει επανάσταση ή πραξικόπημα…)

Παρόλο που πολιτικά το (β) θα ήταν το ιδανικό, αυτό είναι δυστυχώς το πιό απίθανο.
Ούτε όμως και το (α) φαίνεται ιδιαίτερα πιθανό, εκτός αν υπάρξει μεγαλύτερη ανάπτυξη του Συνδέσμου Εθνικής Ενότητος ή το ΛΑΟΣ ή η ΝΔ καταφέρουν να πάρουν πίσω κάποιους από τους ψηφοφόρους τους. Για τη ΝΔ αυτό φαντάζει απίθανο. Το ΛΑΟΣ θα πρέπει να κάνει μεγάλη προσπάθεια γιατί παρά την έξοδό του από την κυβέρνηση η εικόνα του έχει πληγεί ανεπανόρθωτα. Ενώ η διαγραφή 2 κορυφαίων στελεχών του, αναμένεται να πλήξει το εσωτερικό του.
Η μόνη λύση που φαντάζει εφικτή είναι αυτή της μεγαλύτερης συμμετοχής στις εκλογές (γ), Μια συμμετοχή που δεν είναι απαραίτητο να είναι προς την αντίθετη, την αριστερή κατεύθυνση. Ακόμα και η ψήφος σε μικρότερα κόμματα, κόμματα διαμαρτυρίας και αστεία κόμματα τύπου Λεβέντης, Κυνηγοί κ.λ.π. μπορούν να κάνουν τη ζημιά στη Χ.Α. Η δημιουργία ενός δημοφιλούς κόμματος διαμαρτυρίας, όπως οι Πειρατές, που ακόμα και αν δεν κατάφερνε να πάρει ψήφους από τη Χ.Α., θα έπειθε όμως ανθρώπους να μην απόσχουν αλλά να το ψηφίσουν θα μπορούσε να ανατρέψει τα δεδομένα.
Αλλιώς η είσοδος των νοσταλγών του Χίτλερ στο ελληνικό κοινοβούλιο θα είναι γεγονός.

Υπάρχει πάντως και μια υποπερίπτωση του (α), να δημιουργηθεί ένας ισχυρός πατριωτικός πόλος «αριστερόστροφος» (τύπου Θοδωράκη, Καζάκη κ.λπ.) και να καταφέρει αυτός να στερήσει ένα κρίσιμο κομμάτι «πατριωτών» ψηφοφόρων από τη Χ.Α. Όσο απεχθές και αν είναι ένα τέτοιο πολιτικό μόρφωμα, ενδεχομένως να έχει και μια χρησιμότητα αν καταφέρει να ανακόψει την άνοδο των ναζί και την είσοδό τους στη βουλή…

Βέβαια μπορεί κανείς να υποβαθμίσει τη σημασία της εισόδου τους στη Βουλή. Ή και να θεωρήσει ότι όταν μπουν στη βουλή, ο κόσμος θα αρχίσει να τους σιχαίνεται. Όμως θα πρέπει να επισημανθεί ότι η πολιτική της Χ.Α. «εναντίον όλων» και η αντιμνημονιακή της στάση, δε θα την οδηγήσει μεν σε συνεργασία κυβερνητική, αλλά αυτό θα της δώσει χαρακτήρα αντιπολίτευσης με λαϊκό έρεισμα. Επειδή δε αναμένεται ο Μιχαλολιάκος να κάνει σόου στη βουλή (μπροστά στα οποία το πέταγμα του μνημονίου από τον Μαυρίκο του ΚΚΕ, θα μοιάζει ήπιο), θα προσελκύσει ακόμα περισσότερο την προσοχή των ΜΜΕ και άρα του κόσμου.
Οπότε άπαξ και εισέλθει στη βουλή η Χ.Α. το πιο πιθανό είναι να εδραιωθεί και στο μέλλον να αυξήσει τη δύναμή της – μέχρι ενός ορίου βέβαια.

Είναι λοιπόν κρίσιμο ζήτημα να μην καταφέρει να μπει ΤΩΡΑ.